svíkjast undan

Það kom til mín í hugsun að skorast undan og flytja/flýja af landi brott og jafnt þeirri kom önnur hugsun að ahh nei þá væri ég að svíkja...  jahá svíkja hverja og hvað? En mikið er það nú samt gott að sú tilfinning, að þá væri ég að svíkja, lét kræla á sér því hún staðfestir þá að ég sé ennþá raunveruleg en ekki tilfinningalaust bligðunarlaust svikult og ég á bara ekki til nógu heildrænt lýsingarorð yfir svikarana.

 

hugrenning dagsins

Um það skal ritað sem fyrst kemur fram í hugann þegar byrjað er að slá á takkana.  Það rignir og það ekkert smá og hugurinn fer þá oft að reika því ekki nennir maður að vera úti. Hversu ljúft það getur verið að hjúfra sig í teppi og hlusta á dropana lemja þakið er ekki alltaf metið að verðleikum. Maður þarf að stilla sig inná að það sé ljúft, því auðvelt er að tuða yfir regninu og ergja sig frekar en gleðja.  Ég er á táslunum inni með heita fartölvuna í holunni minni og ylinn leiðir líka upp í úlnliðina meðan ég pikka inn orðin. Regnið lemur þakjárnið og annað slagið heyrist í syninum smá uml eða tuð yfir lærdómnum. Bara notalegt að ýminda sér og undir svona kringumstæðum má maður leifa þreitunni að seitla inn og sækja sér teppi til að kúra undir, bara smá stund, því nætursvefninn var í styttra lagi síðustu nótt.

Ef mig dreymir, þá skal vera fjör,

Bryndís

 

Agalega sniðugt

Fékk þessa flugu í höfuðið að það væri best í stöðunni í þjóðfélaginu núna að hætta bara að borga reikningana til að eiga fyrir öllu því sem ég get ekki verið án á mínu heimili. Til að verða ekki auralaus hugsanlega á næstu mánuðum. Fór svo að velta þessu agalega mikið fyrir mér og sá að þetta var sú agalegasta hugmynd sem hægt væri að fá. Hvar lendi ég, jú eftir nokkra mánuðu yrði íbúðin mín boðin upp og seld hæstbjóðanda, sem mjög líklega fengi hana á hálfvirði miðað við markaðsverð fyrir hrunið mikla og þá sæti ég uppi með mismuninn á skuldinni og þeirri greiðslu. Ég sjálf þarf alltaf að gera skil á mínu. Svo ég ákvað að halda bara áfram að borga borga borga og eignast ekki neitt. Agalega sniðugt mar.

Viltu ís Björn?

Er það bara ég eða heitir annar hver maður í dag, Björn? Og það má ekki kallann "Bjössi", algjört tabú.  Birnir, Birna og Bjarnar eru heitustu nöfnin. 

Maður að nafni Björn fór út með strönd í miklu frosti og sótti sér rekavið.  Hlóð honum á kerruna og keyrði heim. Þetta tók of langan tíma svo heimafólkið hélt að ís hefði tafið Björn og spurðu þegar hann loksins kom heim, var þarna ís, Björn? 

Hann hélt nú ekki og tók að losa kerruna.  Sumum fannst Björn of stórtækur í rekaviðasöfnun og spurðu, ætlarðu þetta til skógar, Björn? 

Hann hélt nú ekki og tók að kljúfa viðinn.  Einn vildi hjálpa til og spurði, má ég gera smá, Björn? 

Hann hélt nú ekki og tók að hlaða í stafla en það vildi ekki betur til en staflinn fór að halla.  Þá leit Björn upp á félaga sína og rak upp ofsahlátur og sagði:  Það mætti halda ég væri einhver Hallbjörn!

Þjóðarbú

það er engum blöðum um það að fletta að það er allt að fara í handaskolum á þessu blessaða Fróni okkar um þessar mundir.  Hvar eru stjórnararnir, stapiliseringin, þeir menn sem eiga, já bókstaflega eiga að halda um taumana og stjórna svo, að ekki fari í þann farveg sem þjóðarbúið okkar er komið í.  Þjóðarbú. Já þetta er okkar bú, okkar allra en ekki bara einhverra örfárra eða einhverra útvaldra, heldur okkar.  Og þetta er ekki bara bú, bara eitt lítið bú nei og nei.  ÞJÓÐARBÚ. Svo þegar það er þjóðinni til skammar hvernig komið er þá er það mér til skammar.  Ég bara skammast mín að hafa trúað því að velferðarsamfélagið væri komið til að vera, að kaupmáttaraukningin yrði áfram jöfn eða jafnvel meiri og að færri og færri yrðu láglauna í samfélaginu.  Nú sér hver maður að umframgetan til að spara undanfarin ár var aðvörun um að sá sparnaður færi í verðbólguvarginn eftir nokkur ár.  Og það á háum vöxtum.  Það er af sem áður var sem stóð í Kompunni, bók Búnaðarbankans kringum 1975 að 10% vextir eru okurvextir.  Já það var þá.  Það er eins og þeir, okurvextirnir hafi smitast af verðbólgunni og þanist út.  Þjóðarbú hvað? Þetta er bara þjóðarskandall, bara prump og gas.

sunnudagur, frídagur

Hef ekki getað verið í fríi flesta sunnudaga á árinu og finnst það leitt.  Hef óstjórnlega löngun til að óska mér þess að gamli tíminn haldi velli hvað þetta varðar og sunnudagsfrí séu heilög.  Þá var farið í sparifötin og mætt í kirkju og þeir sem áttu um langan veg að fara nýttu tækifærið og hittu aðra sér til skemmtunar eftir messuna og ræddu málin eða hlupu um.  En ég var s.s. að vinna í dag.  Í einu af þessum stóru söluhúsum landsins.  Þar úir og grúir af allskonar verslunum og kaffihúsum og mikið afskaplega gaman hjá öllum, og mér líka, en bara þessi tilfinning, ekki á sunnudegi.   Það er eitthvað annað að fara á skíði, en þá þurfa það að vera gönguskíði annars þarf einhver annar að vera að vinna til að reka skíðalyfturnar.  Líka gaman að synda, og þá aftur þarf einhver annar að vinna og afgreiða mig.  Næst þegar ég verð í sunnudagsfríi fer ég bara í bústað. 

 

Sól úti sól í sinni.

Mikill gleðigjafi er nú þessi gríðarstóri eldhnöttur þarna langt út í geymnum.  Daginn farið að lengja svo um munar og það gerist svo hratt, svo gaman að vakna og finna sólina verma sig í gegnum glerið.  Liggja fyrir innan og láta varmann líða um sig allan.  En svo þarf að erindast út og þá er bara ennþá skítkalt og það allverulega í skugganum.  En einhvernveginn er nú samt hlýrra í sinninu og tilhlökkunin um að veturinn lætur undan sumri áður en langt um líður er mjög sterk. 

Og hvað á að gera í sumar, er hugsun sem þarf að skoða og skipuleggja sem fyrst að sumra mati á meðan aðrir láta sumarið koma, líða, fara.  Ó.. er það búið strax" er einhver leiðinlegasta tilfinning að hausti, já en ég ætlaði að....  Einmitt, það þarf að skipuleggja hverja einustu helgi sumarsins til að ná að gera allt þetta, ég ætlaði dæmi.  Gæti verið að þrátt fyrir gott skipulag og þétta dagskrá yfir sumarið að þá kemur þessi hugsun samt og breytist í að við óskum eða jafnvel og nánast heimtum lengra sumar, fleiri helgar, ekki vetur strax, EKKI STRAX.  Þá er það hinn endinn á dæminu.  Ætla sér ekki um of.  Plana minna, færri viðburði og eiga FRÍ í fríinu, og geta litið afslappaður á dagatalið í haust og hlakkað til að fá enn og aftur nýja árstíð.

Ég hlakka til, yfir og út